Dom Długosza w Sandomierzu – XV-wieczny budynek księży mansjonarzy ufundowany przez Jana Długosza, znajdujący się w Sandomierzu przy ulicy Jana Długosza 9. 26 października 1937 roku w budynku zostało otwarte Muzeum Diecezjalne ze zbiorami sztuki sakralnej. Dzieła sztuki były gromadzone przez biskupów sandomierskich, ale dopiero po restauracji w latach 1934–1936 Domu Długosza przeniesiono tam zbiory muzealne.
Ekspozycja prezentuje bogactwo i różnorodność obiektów, które są przedmiotem działań Instytutu Polonika w zakresie ochrony, badań naukowych i popularyzacji wiedzy. To niezwykła podróż, ponieważ prace i projekty realizowane są przy obiektach, które znajdują się lub są przywracane z zapomnienia wszędzie tam, gdzie tworzyli polscy artyści, inżynierowie, gdzie osiedlali się polscy emigranci, gdzie miały miejsce ważne wydarzenia historyczne. Wystawa powstała z okazji jubileuszu 5-lecia Instytutu Polonika.
Wystawę można oglądać na dziedzińcu Muzeum Zamkowe w Sandomierzu do końca lipca 2023 r.
„Pamięci męczenników terroru hitlerowskiego, bohaterów walki o wolność i zaginionych ofiar wojny” z okresu 1939 – 1945
Tablica zawierająca 91 nazwiska profesorów, uczniów i absolwentów szkoły, która wcześniej znajdowała się w miejscu obecnego Zespół Szkół Ekonomicznych im. Eugeniusza Kwiatkowskiego w Sandomierzu.
Wasza męczeńska śmierć zrodziła wolność i życie pamięci obywateli polskich/ zamordowanych w tym miejscu przez/ niemieckich faszystów w dniach/ 18 X 1943 r. – 1 VII 1944 r. społeczeństwo Sandomierza w XX-lecie PRL
Tablica upamiętnia 28 mieszkańców Sandomierza i okolic
Padli Na Polu Chwały/ Odpierając Z Granic Państwa Polskiego Pod Wodzą Józefa Piłsudskiego Nawałę Najeźdźców w latach 1918/20
Lokalizacja: ściana Ratusza w Sandomierzu
Tablica zawiera 14 nazwisk poległych
Kresowa Osada w Baszni Dolnej to wioska tematyczna, która przenosi w przeszłość. Odwołuje się do wielokulturowości dawnych Kresów Rzeczypospolitej, oferując możliwość ciekawego spędzenia wolnego czasu. To idealne miejsce dla miłośników historii, tradycyjnego jadła i aktywnej turystyki w otoczeniu naturalnej przyrody.
Horyniec-Zdrój położony jest na północno-wschodnim krańcu województwa podkarpackiego, w powiecie lubaczowskim, w odległości około 20 km na północny wschód od tego miasta. Horynie-Zdrój jest wsią stosunkowo dużą, uzdrowiskiem i ośrodkiem gminy, przestrzennie bardzo rozległą, posiadającą znaczące walory rekreacyjno-wypoczynkowe.
Stacja Basznia galeria kolejnictwa ulokowana na terenie dawnej stacji kolejowej w Baszni Dolnej w gminie Lubaczów. Na odwiedzających czekają tutaj m.in. replika dawnej poczekalni oraz kas biletowych, multimedialne prezentacje pokazujące jak wyglądała kiedyś podróż pociągiem, jak wyglądały dawne dworce kolejowe, bagaże podróżne czy bilety kolejowe. Liczne tablice edukacyjne pozwalają bliżej poznać historię kolejnictwa, ze szczególnym uwzględnieniem funkcjonowania linii Jarosław-Sokal, jako odcinka Kolei Lwowskich. Oprócz tego można zobaczyć rozbudowaną makietę kolejową, przejechać się kolejką wąskotorową, zobaczyć z bliska parowóz oraz wagon pasażerski i towarowy.
Plansze edukacyjne-informacyjne poświęcone historii tarnowskich Żydów
Miejsce: Bima Synagogi Starej oraz ulica Żydowska„Osadnicy żydowscy pojawili się na terenach dzisiejszego regionu tarnowskiego już w średniowieczu. Pierwsze wzmianki o ich obecności pochodzą z 1445r. Od początku zajmowali się handlem, zaczynając od zboża i sprowadzanego z Węgier i Rusi wina. Przedsiębiorczość żydowskich osadników została dostrzeżona przez włodarzy Tarnowa. W roku 1581 właściciel miasta – Konstanty Ostrogski, wydał Żydom przywilej pozwalający na sprzedaż w domach, kramach i na rynku.
Zezwolono im również na wyrób gorzałki i wyszynk. Na mocy tego dokumentu Żydzi zostali wyłączeni spod jurysdykcji władz miejskich i przeniesieni pod jurysdykcję sądu zamkowego. Nakładał on również wysokie kary na bezczeszczących bóżnicę lub cmentarz. Żydzi posiedli również prawo do zamieszkania 12 domów na ulicy Żydowskiej. Znaczne, jak na ówczesne standardy, przywileje sprzyjały osiedlaniu się Żydów wokół Tarnowa, chociaż możliwość zamieszkania w obrębie murów miejskich była ograniczona. Dopiero w początkach XVIII w. książę Sanguszko zezwolił na liczniejsze osiedlanie się Żydów w samym Tarnowie. Znaczna część społeczności żydowskiej należała do elity kulturalnej i intelektualnej miasta. Pracowali w zawodach cieszących się społecznym zaufaniem i szacunkiem – adwokaci, lekarze, muzycy, nauczyciele.”
Zapraszamy na historyczną podróż do Tarnowa. Zobacz jak miasto wyglądało w okresie 1900 - 1945. Archiwalne zdjęcia Narodowego Archiwum Cyfrowego porównamy ze zdjęciami współczesnego Tarnowa. https://youtu.be/_urrjno28n8 Zapraszamy Cię na niezwykłą…